Schemat aparatu Hofmanna

Rysunek aparatu z książki Hofmanna z 1866 roku

Aparat Hofmanna (zwany czasem Eudiometrem Hofmanna) – aparat do elektrolizy wody, wynaleziony przez Augusta Wilhelma von Hofmanna w 1866 roku^[1].

Budowa [edytuj]

Aparat Hofmanna jest zbudowany z trzech połączonych ze sobą na zasadzie naczyń połączonych, pionowych cylindrów najczęściej szklanych. Środkowy cylinder jest otwarty u góry, boczne cylindry u wylotu posiadają krany zamykające wylot. U dołu bocznych cylindrów umieszczone są elektrody. Szklane ścianki bocznych cylindrów posiadają skalę pozwalającą mierzyć objętość powstających gazów. Aparat Hofmanna początkowo posiadał znacznie prostszy kształt i był udoskonalany zanim przyjął obecną budowę^[2].

Działanie [edytuj]

Do środkowego cylindra, który jest otwarty na górze, wlewa się wodę oraz związek jonowy dla poprawienia przewodnictwa np. niewielką ilość kwasu siarkowego. Elektrody platynowe znajdujące się w dnie obu bocznych cylindrów podłączone są do źródła prądu. Kiedy napięcie zostaje przyłożone do aparatu, na anodzie wytwarza się gazowy tlen a na katodzie gazowy wodór. Oba gazy wypierają wodę i gromadzą się na szczycie zamkniętych cylindrów. Z kolei elektroliza kwasu solnego prowadzi do otrzymania gazowego wodoru i chloru^[3].

Zastosowanie [edytuj]

Aparat Hofmanna jest stosowany do pokazowego przedstawienia stoichiometrycznego składu wody. Elektrolityczny rozkład wody powoduje gromadzenie się dwukrotnie większej objętości gazowego wodoru w cylindrze z katodą niż tlenu w sąsiednim cylindrze z anodą.

Aparat ten był również wykorzystywany do przedstawienia, że jednakowe objętości tlenu w reakcji z węglem i siarką dają jednakową objętość tlenku węgla i tlenku siarki^[4].

Aparat Hofmanna nie jest wykorzystywany do preparatywnego otrzymywania wodoru i tlenu na skalę laboratoryjną. Do tego celu stosuje się inne urządzenia np. aparat Kippa.

Zobacz też [edytuj]

• eliminacja Hofmanna
• przegrupowanie Hofmanna

Przypisy