Annemie Struyf (1961) is een Belgische journaliste en moeder van vijf kinderen. Ze is voornamelijk bekend als de ene helft van de meisjes van 40 uit De laatste show en van haar docusoap In Godsnaam. Annemie is ook schrijfster van boeken over wereldproblemen. Lieve Blancquaert is haar compagnon die de foto's maakt.

Biografie [bewerken]

Struyf studeerde Pedagogische Wetenschappen aan de Katholieke Universiteit Leuven en werkte daar ook een tijd als pedagogisch onderzoeker. Op haar 35e stapte ze in de journalistiek. Eerst werkte ze voor Knack Weekend en momenteel voor televisie.

Bibliografie en filmografie [bewerken]

Boeken [bewerken]

Annemie Struyf heeft, samen met hartsvriendin en fotografe Lieve Blancquaert, een paar boeken geschreven.

Het eerste boek dat ze samen geschreven hebben was À la limite. Het is een boek vol verhalen over leven, liefde en dood. À la limite was een reeks uit Knack Weekend. Daarvoor gingen ze op zoek naar mensen met verhalen over leven, liefde en dood. Het boek is een bundeling van de mooiste artikelen uit de serie.

Insjallah mevrouw is ook een van hun boeken. Samen zijn ze naar Afghanistan getrokken om geheimen van Afghaanse vrouwen te vertellen aan de buitenwereld. Zo gingen ze samen naar een huwelijksfeest, een kraamkliniek, en zelfs naar de vrouwengevangenis van Kabul om achter de sluier te kunnen kijken van Afghaanse vrouwen. Het boek bevat aangrijpende verhalen van vrouwen en kinderen uit Afghanistan.

Nog een ander aangrijpend boek van de twee vriendinnen is Mijn status is positief. Een dagboek in zwart-wit. Het idee was een fotoboek te maken over seropositieve mensen in Europa en Afrika. Lieve zou de foto's maken en Annemie zou de onderschriften schrijven. Het draaide helemaal anders uit. Voor ze het zelf wisten raakten ze verzeild in het leven van Achieng, een 36-jarige vrouw die hiv ziet als een opdracht, niet als een straf. Achieng bracht de twee naar verschillende seropositieve mensen, met elk hun verhaal. Zowel Lieve als Annemie werden ze geraakt door Hope, een meisje van 14 maanden. Achieng vond Hope twee jaar geleden en haalde haar uit de sloppenwijken. Van het ene moment op het andere beseften ze dat ze niet zomaar naar huis konden gaan. Vandaag is Hope een deel geworden van Annemies gezin. Ze was 16 maanden toen ze geadopteerd werd.

Van Insjallah mevrouw en van Mijn status is positief gingen meer dan 50.000 exemplaren over de toonbank.^[1]

Programma's [bewerken]

Voor het programma 'De moeder van mijn dochter' doorkruiste Annemie Afrika. Ze ging hierbij op zoek naar de roots van Hope, haar adoptiedochtertje. 'De moeder van mijn dochter' was een emotionele reeks, waarbij Hope niet de centrale figuur was in het programma, maar wel Salomé, Hopes moeder die 2 dagen na Hopes geboorte stierf. De documentaire schetste verder ook een beeld van de door aids getroffen mensen in Afrika.

Onder het motto Ladies first ging Annemie Struyf in 2008 op reis. Ze reisde van Timboektoe naar Jeruzalem, van Oost-Timor naar Afghanistan, van Swaziland naar Georgië, van Nepal en de Filipijnen. In 8 verhalen vertelde ze over vrouwen van vlees en bloed: diva’s, idealisten, harde tantes en stille werkers.

In 2010 zendt één haar nieuwe docusoap In Godsnaam uit, waarin ze op zoek gaat naar allerlei verschillende godsdiensten. Het programma zorgde al vanaf de eerste aflevering voor controverse. Daarin kreeg de kijker de indruk dat een bekeerde moslima en haar man met elkaar een schijnhuwelijk waren aangegaan. Ook een latere aflevering over "shakers", volgelingen van de goeroe Ratu Bagus, lokte in de media heel wat reactie uit. Bij de aflevering over de trapistinnen haalde het programma een kijkcijferrecord.^[2]

In het najaar van 2012, op VIER, is ze te zien in het tweede seizoen van In Godsnaam. Deze reeks zal uitsluitend gaan over het christendom.

Half november 2012 beëindigde Struyf haar contract met Woestijnvis en VIER, nadat ze haar programma's niet vond passen op een commerciële zender vanwege de reclame-onderbrekingen. Ze tekende een contract bij de VRT. Welke programma's Annemie Struyf voor de openbare omroep gaat maken is nog onduidelijk. Het programma De Bleekweide over kinderen in moeilijkheden, dat oorspronkelijk op VIER zou worden uitgezonden, werd overgekocht door de VRT en loopt sinds 11 februari 2013 op Eén.

Trivia [bewerken]

• In 2005 eindigde zij op nummer 295 in de Vlaamse versie van De Grootste Belg.
• Op 2 april 2008 was ze als gast aanwezig in het discussieprogramma Volt op één. Ze deed mee aan het experiment hoe veilig (of onveilig) het is om te fietsen in Brussel.
• Struyf is getrouwd en heeft 5 kinderen.^[1]
• Struyf geeft een 25-tal lezingen per jaar waarmee ze geld inzamelt voor onder meer het project Hope for Kabondo.^[1]
• Zij was de te verleiden hoofdgast in één van de afleveringen van Mag ik u kussen? op Canvas.
• Op 5 september 2010 was Struyf eveneens hoofdgast in het programma De jaren stillekes dat gepresenteerd werd door Steven Van Herreweghe.
• In 2012 werd ze door koning Albert II benoemd tot Commandeur in de Kroonorde.^[3]
• Annemie Struyf is gekend om haar kenmerkend stemgeluid en gebruik van het stopwoordje 'amai'. Het televisieprogramma Tegen de Sterren op maakte gebruik van deze kenmerken om haar te parodiëren.